Ik realiseer me dat dit het mooiste moment van mijn leven moet zijn. Veroorzaakt door een baby-huiltje. Een teken van leven van de baby waar ik zó naar heb uitgekeken. Ein-de-lijk is hij er. Na jarenlange twijfel over het wel of niet nog een zwangerschap aandurven. De verwachte ellende van het eerste trimester. De onverwachte ellende van het tweede trimester. En het lange en zware derde trimester, waarin onze baby tot 2 dagen voor de uitgerekende datum bleef draaien van stuit naar dwars en weer goed, en dan weer naar stuit... Om vervolgens tot bijna twee weken ná de uitgerekende datum 'goed' te blijven liggen. Met zijn hoofdje op mijn blaas en zijn billen tegen mijn voortdurend opspelende maag, 'enkel' nog draaiend om zijn as.
Tot het laatste moment wist hij de verloskundigen te overtuigen dat hij niet zo groot kon zijn, omdat hij klaarblijkelijk nog 'alle ruimte had' - hoe kon hij anders nog zo beweeglijk zijn. Dat dat bewegen in mijn opinie ook helemaal niet kón, maar dat zoonlief daar blijkbaar anders over dacht en bijzonder veel kracht (en energie) leek te hebben, ten spijt. Ik moet eerlijk bekennen dat het als een grote erkenning voelde dat hij maar liefst 4520 gram woog bij de geboorte.
En dat hij daardoor een nachtje in het ziekenhuis moest blijven, is de reden dat ik nog heel even alleen mag zijn met dit prachtige wonder. En het gevoel dat alles precies is zoals het bedoeld is te zijn... Het besef dat er weer een 'mooiste week van mijn leven' voor me ligt, en dat alle pijn en moeite van de afgelopen maanden nú al meer dan de moeite waard zijn geweest. 'Dit is waarvoor ik gemaakt ben' - zal het die eerste weken nog regelmatig door mijn hoofd schieten.
17 oktober 2023
En zomaar ineens zijn er alweer ruim vijf maanden voorbij... Vijf maanden waarin de (pre)puberzoon zich ontpopte tot de allerliefste grote broer allertijden... Die tussen het gamen, muziek luisteren en coole foto's van zichzelf en zijn broertje maken door, tijd maakt om luiers te verschonen en alles uit de kast haalt om hem te laten lachen... Vijf maanden waarin de 9-jarige zus zich maar blijft verwonderen over hoeveel schattiger onze baby is dan alle andere baby's die ze ziet... en waarin regelmatig een vriendinnetje haar en mij toevertrouwt dat zij ook wel een babybroertje of -zusje zou willen... maar dat mama heeft gezegd dat ze daar veel te oud voor is. Vijf maanden waarin onze kleuter zich heeft ontwikkeld van (al 4,5 jaar) 'de jongste', naar een heuse grote broer. En vijf maanden waarin onze kleinste spruit zijn geboortegewicht al meer dan verdubbelde.
Aan knuffels en aandacht in ieder geval geen gebrek, en ook herrie is hem niet vreemd. Zo merkten ze ook op het kinderdagverblijf, waar hij een paar bijzonder leuke dagen beleefde. Voor mij waren die dagen alleen een stuk minder leuk... Want los van dat ik mezelf nog altijd super gelukkig prijs met mijn eigen praktijk aan huis, wil ik eigenlijk gewoon geen moment missen van deze laatste keer de eerste jaren van een mensenleven mogen beleven... Ik heb gemerkt dat de rust die ik nu heb ons gezin goed doet, en heb ook ervaren hoeveel impact mijn werkstress kan hebben op ons gezin. En dus heb ik besloten om de opvang weer op te zeggen, en niet meer dan een paar cliënten per week te plannen. Wat een luxe dat dat nu kan!
Voorlopig ben ik dus vooral druk met schakelen tussen borstvoeding geven en middelbare scholen uitzoeken, filmavondjes en gebroken nachten, eerste hapjes en hockeytrainingen, balletlessen en vieze luiers... En misschien, als het lukt, ga ik ook af en toe weer eens een blog schrijven... Over al die mooie, leuke, gekke en grappige momenten die we samen meemaken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten