Be real...

Vandaag zit de eerste en laatste maand kinderdagverblijf van onze jongste er alweer op. Na anderhalve week kinderdagverblijf, was hij anderhalve week ziek. En nadat hij vorige week weer twee dagen is geweest, zit zijn mini-neusje nu weer hélemaal vol en hebben we besloten hem vandaag toch maar weer thuis  te houden. Er is namelijk heel wat nodig om een baby met verstopte neus te laten drinken of slapen. En geen slabber is groot genoeg als een niezende baby zijn eerste groente- en fruithapjes krijgt.

Gelukkig heb ik wél veel kunnen doen in de vijf dagen dat hij wél naar het kinderdagverblijf was, en één van die dingen is een workshop voorbereiden die ik gisteravond mocht geven. 'Be real' was het thema van de inspiratie-avond voor jeugdwerkers in de kerk, en ik mocht de workshop voor peuter- en kleuterleiders verzorgen. "Be real bij de peuter en kleutergroep. (...) Door: Patricia van Doorn, kinder- en jeugdpsycholoog, integratief kindertherapeut en moeder van vier prachtige kinderen." Stond in de flyer. ‘Zo goed?' had de organisator me gemaild, en ik moet eerlijk bekennen dat ik daar zo lang over heb nagedacht dat de flyer al gedrukt was voor ik terugmailde. Want be real... ik ben moeder van víjf kinderen. Maar ik 'moeder' over vier kinderen... Dus wat is dan ‘real’…?

De vraag hoeveel kinderen ik heb, komt vaker voor nu we weer een baby hebben. En hoewel ik me niet meer zo lamgeslagen voel als ik Tobias níet noem, en me ook niet meer zo bibberig voel als ik hem wél noem, blijft het toch een lastige vraag. Als ik naar de Zwanger-fit of Mama-fit ga, zie ik meer op tegen de gesprekjes, dan tegen het sporten. Want wát ik me ook voorneem, er is altijd wel iemand die vraagt de hoeveelste zwangerschap of bevalling dit was. Logisch, want waar praat je anders over met mede-moeders die ook net bevallen zijn… En hoe kort ik ook antwoord, en hoe snel ik ook een vraag terugstel, er komt een moment dat ik er niet meer om heen kan dat de derde niet meer leeft. “Hoe oud zijn ze?” “De oudste is 11, en de jongste 5 maanden”. “Tjonge, lijkt me wel pittig hoor, vijf kinderen…”. “Ja! (...)” “Hoeveel jaar zit er dan steeds tussen?”. Als ik té lang wacht, voelt het bijna als ‘opbiechten’ dat ik er eigenlijk ‘maar’ vier in huis heb.

Gelukkig kon ik er tijdens de workshop een mooie draai aangeven, want ‘be real’, eigenlijk heb ik vijf kinderen, maar zo ‘real’ hoef je als leidsters tegenover peuters en kleuters natuurlijk niet te zijn… Er is geen leeftijd waarop kinderen zo écht zijn, en echt zíjn, als de leeftijd waarin ze voortdurend doen-alsof-spel doen. Wat een mooie paradox, en wat een mooie avond was het gisteren.

Wellicht dat ik daar later nog eens over schrijf, maar nu ga ik weer voor mijn verkouden baby zorgen. En hopen dat de kamer deze keer niet onder de groente- en fruitspetters komt te zitten. 

Leren lezen

"Mama, mama! We hebben vandaag de letter 'buh' geleerd!!" komt onze kleuter naar me toe gerend, zijn handen zoals gebruikelijk vol tekeningen. "De buh van boek, en bank, en bal...". Onderweg naar huis bedenken we geregeld wat hij allemaal mee naar school kan nemen voor op de lettertafel. "Een boterham! En boter!" "Maar wel die van plastic hè, anders wordt ie beschimmeld, hihi." Even later vraagt hij: "Mama, wat is de 'buh', maar dan andersom?" Ik volg zijn blik naar een geel informatiebord en roep uit: "De 'duh'! "De b andersom is de d!". En van binnen doe ik een vreugdedansje over de jaren van pijn en moeite die hem bespaard zullen blijven omdat hij wél de letters 'plat' ziet. Even later klinkt van voorop de fiets ineens: "De letter Bee! De letter Bee is met de buh! Hoor maar: 'buh, ee'. Zal ik de letter B mee naar school nemen?!" 

Zo opgelucht als ik ben dat het leren lezen en schrijven bij 'de kleuter' vanzelf lijkt te gaan - zo tróts ben ik op onze oudste, die er vier jaar langer over deed om de 'b' en 'd' van elkaar te onderscheiden. Want hoe meer moeite je ergens voor hebt gedaan, hoe meer je jezelf op je schouders mag kloppen als het lukt. Onze oudste hield niet van tekenen, niet van schrijven, en zeker niet van lezen. Veel liever speelde hij buiten, bouwde met de Lego, of bestudeerde hoe de wereld er ondersteboven uit zag. Niks mis mee, vonden wij, maar in groep 3 begon het toch wel problematisch te worden dat hij geen enkele interne motivatie had om te leren lezen. Het liefst raadde hij wat er stond, en áls hij probeerde te lezen haalde hij vaak de 'd' en 'b' door elkaar. Rekenen kon hij als de beste, zo lang hij geen verhaaltjes hoefde te lezen of tussenstapjes hoefde op te schrijven. School is geen leuke plek als je 'anders' leert. 

Vanaf groep 4 wordt het pas écht ingewikkeld als lezen nog niet goed lukt, zo merkten we al gauw, want bij elk vak wordt dan verwacht dat lezen al lukt. School drong aan op een onderzoek, en 'Ernstige enkelvoudige dyslexie' werd vastgesteld. Een intensief traject 'Leren Lukt' volgde. Mét resultaat, want in groep 5 lukte het eindelijk om - met hulp van een stappenplan - min of meer foutloos te spellen, en zelfs de 'd' en de 'b' van elkaar te onderscheiden. Kinderen met dyselxie worden ook wel 'beelddenkers' genoemd, en hebben vaak een uitstekend ruimtelijk inzicht. Heb jij je weleens gerealiseerd dat de letters 'd' en 'b' in feite één en dezelfde letter is als je hem in 3D bekijkt? Onze beelddenker heeft mij dan ook al meer dan eens geholpen de weg te vinden. 

Ik zelf ben duidelijk géén beelddenker. Sterker nog, mijn hobbies waren als kind al 'lezen' en 'schrijven', en ik raak ronduit in paniek van de woorden 'GPS-signaal verloren' ;). Ik kan me nog goed herinneren dat ik in de kleuterklas zat, en een hele bladzijde letters overschreef. Over tekende eigenlijk, want ik had geen idee welke klank bij welke letter hoorde. "Ik kan niet wáchten tot ik in groep 3 zit", zei ik toen ik zes was, "want als ik kan lezen, hoef ik me nooit meer te vervelen!" Het moet begin groep 3 zijn geweest dat ik mijn eerste 'Botje-boekje' probeerde te ontcijferen. "Mama, wat is de u en de i bij elkaar?" "Mama, hoe zeg je de o en de e?" Soms wou ik dat ik in deze tijd klein was geweest... 

Want kleuters - zo ontdekte ik eigenlijk pas toen onze dochter naar school ging - leren vanaf het moment dat ze vier worden klanken en letters aan elkaar koppelen, door middel van 'de letter van de week'. De 'oe' 'oo' en 'ui' worden ook als één letter aangeleerd, en waag het niet om de 'ò' een 'oo' te noemen, of de 'puh' een 'pee', want dan snap je er helemaal niks van volgens je kleuter. Die fonetische uitspraak, maakt dat kleuters al zodra ze eraan toe zijn, kunnen leren 'hakken' en 'plakken'. 

Als ik sta te koken komt onze kleuter naar me toe. "Mama, wat staat hier?" Ik kijk naar de tekening in zijn hand. Zoals ik van hem gewend ben, is het blad van voor en achter vol getekend met onderdelen van ons huis. Niet alleen 'de letter van de week', ook het thema 'bij ons thuis' wordt met beide armen omarmd door onze leergierige kleuter. Maar deze keer prijken er boven de keuken en naast de trap vier grote rode letters op het papier. "Poep!" lees ik hardop.

"Ja!", roept de kleuter verrast, een mengeling van verwondering en trots op zijn gezicht. "puh, oe, puh. poep! Kan je dat lezen?!" 

"Ja, dat kan ik zeker lezen! Heb je dat zélf geschreven?", vraag ik.
"Ja!"
"Van wie heb je dat geleerd?"
"Van mezelf..."
"Maar hoe wist je dan...?"
"Gewoon hakken en plakken."

Ik realiseer me dat dit zijn allereerste zelfstandig geschreven woordje is, en grinnik bij het idee dat hij 'poep' als eerste woordje heeft gekozen. Daarin lijkt hij dan weer precíes op zijn grote broer. 

Om geen moment te missen...

10 mei 2023

Langzaam word ik me bewust van een huiltje... En langzaam voel ik de opluchting, verwondering, trots en euforie door mijn aderen stromen. Gevoelens van vreugde die ik tot in elke vezel van mijn pijnlijke lijf voel. Het is voorbij! De zwangerschap, het lange wachten, de bevalling, de angst... Hij is er! Hij leeft!

Ik realiseer me dat dit het mooiste moment van mijn leven moet zijn. Veroorzaakt door een baby-huiltje. Een teken van leven van de baby waar ik zó naar heb uitgekeken. Ein-de-lijk is hij er. Na jarenlange twijfel over het wel of niet nog een zwangerschap aandurven. De verwachte ellende van het eerste trimester. De onverwachte ellende van het tweede trimester. En het lange en zware derde trimester, waarin onze baby tot 2 dagen voor de uitgerekende datum bleef draaien van stuit naar dwars en weer goed, en dan weer naar stuit... Om vervolgens tot bijna twee weken ná de uitgerekende datum 'goed' te blijven liggen. Met zijn hoofdje op mijn blaas en zijn billen tegen mijn voortdurend opspelende maag, 'enkel' nog draaiend om zijn as. 

Tot het laatste moment wist hij de verloskundigen te overtuigen dat hij niet zo groot kon zijn, omdat hij klaarblijkelijk nog 'alle ruimte had' - hoe kon hij anders nog zo beweeglijk zijn. Dat dat bewegen in mijn opinie ook helemaal niet kón, maar dat zoonlief daar blijkbaar anders over dacht en bijzonder veel kracht (en energie) leek te hebben, ten spijt. Ik moet eerlijk bekennen dat het als een grote erkenning voelde dat hij maar liefst 4520 gram woog bij de geboorte. 

En dat hij daardoor een nachtje in het ziekenhuis moest blijven, is de reden dat ik nog heel even alleen mag zijn met dit prachtige wonder. En het gevoel dat alles precies is zoals het bedoeld is te zijn... Het besef dat er weer een 'mooiste week van mijn leven' voor me ligt, en dat alle pijn en moeite van de afgelopen maanden nú al meer dan de moeite waard zijn geweest. 'Dit is waarvoor ik gemaakt ben' - zal het die eerste weken nog regelmatig door mijn hoofd schieten. 

17 oktober 2023

En zomaar ineens zijn er alweer ruim vijf maanden voorbij... Vijf maanden waarin de (pre)puberzoon zich ontpopte tot de allerliefste grote broer allertijden... Die tussen het gamen, muziek luisteren en coole foto's van zichzelf en zijn broertje maken door, tijd maakt om luiers te verschonen en alles uit de kast haalt om hem te laten lachen... Vijf maanden waarin de 9-jarige zus zich maar blijft verwonderen over hoeveel schattiger onze baby is dan alle andere baby's die ze ziet... en waarin regelmatig een vriendinnetje haar en mij toevertrouwt dat zij ook wel een babybroertje of -zusje zou willen... maar dat mama heeft gezegd dat ze daar veel te oud voor is. Vijf maanden waarin onze kleuter zich heeft ontwikkeld van (al 4,5 jaar) 'de jongste', naar een heuse grote broer. En vijf maanden waarin onze kleinste spruit zijn geboortegewicht al meer dan verdubbelde.

Aan knuffels en aandacht in ieder geval geen gebrek, en ook herrie is hem niet vreemd. Zo merkten ze ook op het kinderdagverblijf, waar hij een paar bijzonder leuke dagen beleefde. Voor mij waren die dagen alleen een stuk minder leuk... Want los van dat ik mezelf nog altijd super gelukkig prijs met mijn eigen praktijk aan huis, wil ik eigenlijk gewoon geen moment missen van deze laatste keer de eerste jaren van een mensenleven mogen beleven... Ik heb gemerkt dat de rust die ik nu heb ons gezin goed doet, en heb ook ervaren hoeveel impact mijn werkstress kan hebben op ons gezin. En dus heb ik besloten om de opvang weer op te zeggen, en niet meer dan een paar cliënten per week te plannen. Wat een luxe dat dat nu kan! 

Voorlopig ben ik dus vooral druk met schakelen tussen borstvoeding geven en middelbare scholen uitzoeken, filmavondjes en gebroken nachten,  eerste hapjes en hockeytrainingen, balletlessen en vieze luiers... En misschien, als het lukt, ga ik ook af en toe weer eens een blog schrijven... Over al die mooie, leuke, gekke en grappige momenten die we samen meemaken.