"Hij zit achterin!" roept mijn man. En ja hoor, als ik helemaal naar de achterkant van de bus loop en door de geblindeerde ramen tuur, kan ik toch nog het gele jasje van onze kleuter ontwaren. Aan zijn gezwaai te zien, ziet hij ons ook. Met mijn ene arm zwaai ik terug, en op mijn andere arm heeft onze baby alleen maar oog voor zijn oudste broer. Die staat namelijk op het balkon van school, achter mij, trots te lachen naar zijn lachende, zwaaiende en 'de wielen van de bus gebarende' babybroertje.
Groep 8 blijft op school vandaag. Vanmorgen realiseerde ik me ineens dat dit de eerste van vele basisschool-activiteiten is die zonder de oudste zullen zijn. Schoolreisje, surprises, kerstdiner, paasontbijt... Het einde van een tijdperk voor hem, maar vooral ook het begin van een nieuw tijdperk.
Over twee weken gaat hij op groep-8-kamp. Op de fiets naar een camping, waar hij met een klasgenootje zijn eigen tent mag opzetten, en vervolgens in een groepje van vier budget krijgt om zijn eigen avond eten te verzorgen. De voorbereidingen zijn al in volle gang: samen bedenken wat ze welke avond gaan eten, wie het gasstelletje meeneemt, en wie de pannen, borden, bekers... Eten van huis meenemen is verboden, evenals je telefoon. Voor hem een mooie les in samenwerken, plannen, zelfstandigheid. En voor ons de zoveelste les 'loslaten'...
Bij de oudste zijn al die 'eerste keren' het aller moeilijkst, realiseer ik me, want de bus met onze kleuter uitzwaaien voelt toch al een stuk minder emotioneel dan toen de oudste voor het eerst op schoolreis ging. Kletsend met een andere moeder loop ik richting mijn fiets als een vader van groep 6 me tegemoet komt. "OHJA!" roep ik uit. "Mijn dochter moet ik ook nog uitzwaaien!".
Zo zie je maar, loslaten wordt steeds een beetje makkelijker :).
