"In de Florian"

Niets is zo mooi als de wereld ontdekken door de ogen van je kind. En weinig zo leuk als de taal-ontwikkeling van een peuter, want die geeft daar de allermooiste inkijkjes in. Foutjes die eigenlijk te mooi zijn om te verbeteren. Zo noemde onze dochter een verrekijker een "verderkijker". Onze oudste hield veel van "duo genotti". En onze peuter zingt al sinds zijn tweede verjaardag "In de Florian!" in plaats van "In de gloria!". Ik ben benieuwd wanneer hij ontdekt dat "Lang zal ze leven" níet alleen over hem gaat. 

Als hij kip op zijn boterham wil, vraagt hij om 'tok', en ook dat vinden we eigenlijk te grappig om te verbeteren. Zeker ik, als vegetariër, vind het belangrijk dat onze kinderen weten wat ze eten. De puberzoon vindt het prachtig, en vraagt hem geregeld of hij nog een plakje tok wil. Dus toen diezelfde zoon laatst kippenboutjes had geregeld voor het avondeten - en keurig voor mama en zijn zusje een vegetarische schnitzel - riep onze peuter wel 100 keer: "Mag ik meer tok?!".

"Eigenlijk," zei ik, "moeten we hem dit wel gaan afleren hoor... Ik bedoel: een hamburger noem je toch ook niet een 'moeh'?" De puber riep: "Sta je in de kantine: 'Mag ik een tosti grrr-kaas?!'", waarbij hij knorrend een varkensgeluid maakte. "Of een IA -biefstuk" riep ik lachend. "Haha, een Ieh!Ah!-biefstuk!" herhaalde onze zoon van zes een paar keer. "Of een iehiehie-frikandel!" riep zijn zusje. De hilariteit was comleet, en de peuter had ondertussen zijn 'tok' zo hard naar binnen geschrokt, dat hij een harde boer liet. 

"Oeps!" riep hij, "Ik liet een pardon-tje!".